PasDar

سلام گل های گل خونه ای!

بگذر از تقصیر دشمن چون شدی غالب، که هست
از زبردستان عالم خوشنما افتادگی

با کمال سرکشی بیدل تواضع طینتم
همچو زلف یار می‌نازد به ما افتادگی

از شعاع مهر یکسر خاکساری می‌چکد
بر جبین چرخ هم خطی‌ست با افتادگی

در این حضرت آنان گرفتند صدر
که خود را فروتر نهادند قدر

مقام و توانایی، دلیل برتری بر دیگران نیست؛ مسئولیتی برای درست‌تر رفتار کردن است.

بلندیِ آدمی به جایی نیست که ایستاده؛ به دل‌هایی‌ست که در راه بالا رفتن لگدمال نکرده است.

«به عزت هر آن کاو فروتر نشست / به خواری نیفتد ز بالا به پست.»

وَعِبَادُ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى ٱلْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ ٱلْجَـٰهِلُونَ قَالُوا۟ سَلَـٰمًا 

و بندگان (خاص) رحمان، کسانی هستند که با فروتنی (و آرامش) بر زمین راه می‌روند،

و هنگامی‌که جاهلان آن‌ها را مخاطب قرار دهند (و سخنان نابخردانه و ناسزا گویند) به آن‌ها سلام گویند (و از آن‌ها روی می‌گردانند).