محفل ادبی

[ThePrince]

1. بسی رنج بردم بدین سال سی
2. عجم زنده کردم بدین پارسی
3. پی افکندم از نظم کاخی بلند
4. که از باد و باران نیابد گزند
5. بناهای آباد گردد خراب
6. ز باران و از تابش آفتاب

• ابوالقاسم فردوسی

[Agha]

«ولی خواهی گذشت از شعله‌هایی

که می‌سوزانْد تک‌ْپاره‌تَنَت را؟»

[taha1320tt]

ندانی که ایران نشست منست

 

جهان سر به سر زیر دست منست

 

هنر نزد ایرانیان است و بــس

 

ندادند شـیر ژیان را بکس

 

همه یکدلانند یـزدان شناس

 

بـه نیکـی ندارنـد از بـد هـراس

• شاعر بزرگ: فردوسی

[Agha]

به سازِ عقل ناز و دانش آموز

نشاید زان دو دیده، جهلِ جان‌سوز

[AmirMahdi]

اگر قرار بود 
هر سقفى فرو بریزد 
آسمان باید
خیلى وقت پیش فرو می‌ریخت 
اگر قرار بود 
باد نایستد 
ما که همه بر باد شده بودیم 
نگران هیچ چیز نباش 

تو هنوز زیبایى 
و من هنوز مى‌توانم شعر بنویسم

 

«رسول یونان»

[TANNAZ]

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی‌جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم
سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را به مُلکی دیگر اندازیم

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی‌جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم
سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را به مُلکی دیگر اندازیم

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی‌جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم
سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را به مُلکی دیگر اندازیم

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی‌جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم
سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را به مُلکی دیگر اندازیم

"حافظ" 

[McQueen]

به چشم خویش دیدم در گذرگاه
که زد بر جانِ موری مرغکی راه

هنوز از صید منقارش نپرداخت
که مرغی دیگر آمد کار او ساخت

چو بد کردی مباش ایمن ز آفات
که واجب شد طبیعت را مکافات

سپهر آیینه عدل‌ست و شاید
که هرچ آن از تو بیند وا نماید

منادی شد جهان را هر که بد کرد
نه با جان کسی با جانِ خود کرد

مگر نشنیدی از فراش این راه
که هر کو چاه کند افتاد در چاه

سرای آفرینش سرسری نیست
زمین و آسمان بی‌داوری نیست

نظامی گنجوی

[Cervo]

خوش‌آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

 

که در دستت به‌جز ساغر نباشد

 

زمان خوش‌دلی دریاب و دریاب

 

که دائم در صدف گوهر نباشد

[Luckita]

 اوغول بو دنیا دا چوخ آرزو لار وار

انتظار آرزوسون چکنلردن اول

 

تیغ دن ایتی توکدن باریک یولی وار

پل صراطدن گئچنلردن اول

 

ائل ایچینده پاک تانیتدیر آدیوی

ایشمه شراب بیلمه اونون دادینی

 

ساخلییاندا ساقی الده جامینی

او آب کوثردن ایچنلردن اول

 

 

محمد حسین بهجت تبریزی، استاد شهریار

با احترام به همه قوم و زبان های عزیز کشورمان ایران