محفل ادبی

[AmirMahdi]

 

درود بر یکایک شما عزیزان.

تقریباً مدت طولانی هست که هیچ تاپیکی در رابطه با آثار و یا حتی خود مشاهیر حوزۀ ادبیات (چه فارسی و چه غیرآن) ارسال نشده و اگر هم ارسال شده مدت زمان بسیاری از تاریخ ارسال اون گذشته بنابراین توی این تاپیک قصد داریم تا از کاربران محترم انجمن دعوت کنیم تا به میدون بیان و اگر اثری رو خوندن و یا حتی نگاه کوتاهی به اون داشتن و براشون فرح انگیز و جذاب بوده و یا مطلب خاصی رو با هر نوع چاشنی متوجه شدن و دوست دارن بقیه هم از اون مطلب بهره‌مند شن رو با ما به اشتراک بگذارن. به شخصه معتقدم خیلی این کار مقدس هست. ضمن اینکه هیچ محدودیتی وجود نداره مادامی که در حیطۀ عقل و معرفتی که نسبت به اون موضوع داریم مشکل ساز به نظر نیومده و خدایی ناکرده تخطی از قوانین مجموعه به حساب نیاد، شما می تونید هر قسمتی از شعر، نثر و نظم از ادبیات فارسی و یا هر نوع ادبی دیگری از ادبیات جهان رو با ما در اینجا به اشتراک بگذارید.

قبل از هر چیزی لازمه بدونید که یکی از علل اصلی ایجاد همچین موضوعی توی بخش "کتاب" بخاطر اینه که خیلی با این موضوع مطابقت داره و بخش های دیگه در انجمن با بدنه این موضوع تطابق دقیقی نداشتن لذا صلاح رو بر این دونستیم که اینجا تاپیکش رو ایجاد کنیم.

 

# توجه به نکات زیر مورد انتظار هست:

 

• در صورت تمایل به اشتراک گذاری مطلبی از هر نوع اثر بی بدیلی (ضمن اینکه آن می تواند اثر خود شخص شما باشد اما بهتر است در قالب و سبک ادبی باشد) می تونید در همین تاپیک اقدام کنید. پیشنهاد میشه قبل از هرچیزی تاپیک نحوۀ نوشتن یک مطلب خوب و جذاب رو بخونید تا مطالب خوانا و چشم نوازی بفرستید.
• در هنگام ارسال یک مطلب، حتماً نام اثر رو همراه صاحب اون ذکر کنید (حتی اگر در کتابی ذکر نشده و یا دکلمه هست، نام گوینده اون و به هر ترتیبی نام صاحب اثر رو بنویسید).
• چنانچه درمورد مطلبی که ارسال می کنید توضیحی هم بدید بی نظیر خواهد بود (چون اکثر کاربران ممکن هست با استفاده از هوش مصنوعی نسبت به معنی روان اون و یا پیام اون بخش به هر ترتیبی سوال کنن که اغلب به در بسته برخورد می کنن).
• لطفاً از اندازه نوشتار خیلی بزرگ و یا رنگ های زننده که آرامش بصری و روانی افراد رو بهم می زنه تحت هیچ شرایطی استفاده نکنید.
• لطفاً از ارائه مطالب خیلی کوتاه بی معنا، پرسیدن سوالات بی مورد و فاقد اساس پرهیز کنید. در صورت داشتن نظر می بایستی از واکنش استفاده کنید.
• بهتره مطالب بسیار بسیار طولانی با رعایت یک تقسیم بندی درست و در صورت امکان)در کشویی های نقل قول قرار بگیرن. این به حفظ نظم تاپیک کمک می کنه. اما اگر مطلب حتماً باید خارج از کشویی باشه هیچ ایرادی نداره.
• ترجیحاً آثار کسانی که ممکن است با قوانین انجمن در تلاقی بوده و یا نظم انجمن رو به هم بزنند رو ارسال نکنید. علی الخصوص در شرایط کنونی!
• با قائل بودن یک حد فاصل منطقی (مثلاً هر یک یا چند ساعت) در این تاپیک پاسخ بفرستید. لطفاً پشت سر هم و غیرحرفه‌ای ارسال نکنید. 
• از ارسال هرزنامه (Spam) و همچنین محتوای غیرمرتبط با تاپیک خودداری کنید.
• بهتره که لینک وبسایت نفرستید (مطابق قوانین انجمن جزو عنصر تبلیغ محسوب میشه). تنها متن رو اینجا بفرستید.
• ارسال عکس مرتبط با محتوای تاپیک و مطلبی که ارسال می کنید بلامانع هست (صرف مثال اگر یک دو بیتی با خط نستعلیق در قالب یک عکس ارسال شه مشکلی نداره).
• این بخش از تاپیک ممکن هست که در آینده دستخوش تغییر قرار بگیره بنابراین از شما می خوایم که قبل از ارسال یک مطلب جدید نگاه دقیقی بهش بندازید.

 

منتظرتون هستیم!

[iMohammadAmin]

خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

راحتِ جان طلبم و از پِیِ جانان بروم

 

گر چه دانم که به جایی نَبَرد راه غریب

من به بویِ سرِ آن زلفِ پریشان بروم

 

دلم از وحشتِ زندانِ سِکَندَر بگِرفت

رخت بربندم و تا مُلکِ سلیمان بروم

 

چون صبا با تنِ بیمار و دلِ بی‌طاقت

به هواداریِ آن سروِ خُرامان بروم

 

در رهِ او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دلِ زخم‌کَش و دیدهٔ گریان بروم

 

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی

تا درِ میکده شادان و غزل‌خوان بروم

 

به هواداری او ذَرِّه‌صفت، رقص‌کنان

تا لبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان بروم

 

تازیان را غمِ احوالِ گران‌باران نیست

پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

 

ور چو حافظ ز بیابان نبرم رَه بیرون

همرهِ کوکبهٔ آصفِ دوران بروم

 

• غزلیات حافظ شماره ۳۵۹
• استاد محمد رضا شجریان

[McQueen]

 

[AmirMahdi]

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب‌آلود به من کرد نگاه
سیب دندان‌زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز

سال‌هاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرارکنان
می‌دهد آزارم
و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم
که چرا
باغچه کوچک ما سیب نداشت.

 

سیب، از حمید مصدق

[Fayez]

به شخصه، یکی از زیباتین شعر های پر معنایی که در کتاب فارسی 1 خوندم برام این بود

 

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب
بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

باد خزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد

آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام
بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد

ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت
هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد

ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن
تأثیر اختران شما نیز بگذرد

این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

بیش از دو روز بود از آن دگر کسان
بعد از دو روز از آن شما نیز بگذرد

بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد

در باغ دولت دگران بود مدتی
این گل، ز گلستان شما نیز بگذرد

آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه
این آب ناروان شما نیز بگذرد

ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع
این گرگی شبان شما نیز بگذرد

پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگان شما نیز بگذرد

ای دوستان خوهم که به نیکی دعای سیف
یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

 

 

 

نویسنده بزرگوار: سیف فرغانی

دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شماره 23

[SixOneNine]

علی آن شیرِ خدا، شاهِ عرب

                                                   اُلفتی داشته بااین دلِ شَب

همین بیتش فقط عااااالیه 

[Altair]

.You can knock a deaf man's door forever 

 

Nikos Kazantzakis-

[Mael]

خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت

تا بیایند عزیزان به مبارک بادم

 

من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس

پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم

 

دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ

یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

 

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی 

دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

 

تا خیال قد و بالای تو در فکر منست

گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

 

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی

وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم

 

 

روزگاریست که سودازده روی توام

خوابگه نیست مگر خاک سر کوی توام

 

به دو چشم تو که شوریده‌تر از بخت من است

که به روی تو من آشفته‌تر از موی توام

 

نقد هر عقل که در کیسه پندارم بود

کمتر از هیچ برآمد به ترازوی توام

 

همدمی نیست که گوید سخنی پیش منت

محرمی نیست که آرد خبری سوی توام

 

چشم بر هم نزنم گر تو به تیرم بزنی   

لیک ترسم که بدوزد نظر از روی توام

 

زین سبب خلق جهانند مرید سخنم

که ریاضت کش محراب دو ابروی توام

 

دست موتم نکند میخ سراپرده عمر 

گر سعادت بزند خیمه به پهلوی توام

 

تو مپندار کز این در به ملامت بروم

که گرم تیغ زنی بنده بازوی توام

 

سعدی از پرده عشاق چه خوش می‌گوید

ترک من پرده برانداز که هندوی توام

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من 

تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من

 

ناله زیر و زار من زارتر است هر زمان

بس که به هجر می‌دهد عشق تو گوشمال من

 

نور ستارگان ستد روی چو آفتاب تو

دست نمای خلق شد قامت چون هلال من

 

پرتو نور روی تو هر نفسی به هر کسی 

می‌رسد و نمی‌رسد نوبت اتصال من

 

خاطر تو به خون من رغبت اگر چنین کند

هم به مراد دل رسد خاطر بدسگال من

 

برگذری و ننگری بازنگر که بگذرد

فقر من و غنای تو جور تو و احتمال من

 

چرخ شنید ناله‌ام گفت منال سعدیا 

کآه تو تیره می‌کند آینه جمال من

بیت زیبایی از سعدی 🤍🤍

[Parsi]

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من

دل من داند و من دانم و دل داند و من

 

خاک من گل شود و گل شکفد از گل من

تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من

[StormRage]

اَز من جُدا مَشو که تواَم نورِ دیده‌ای

آرام جانِ و مونسُ قَلبِ رَمیده‌ای

 

از دامنِ تو دَست نَدارند عاشِقان

پیراهنِ صبوریِ ایشان دَریده‌ای

 

از چَشمِ بَختِ خویش مَبادَت گَزند از آنک

در دِلبری به غایتِ خوبی رَسیده‌ای

 

مَنعم مَکن زِ عِشق وی ای مُفتی زَمان

مَعذور دارَمت که تو او را نَدیده‌ای

 

آن سَرزنش که کرد تو را دوست حافظا

بیش از گِلیمِ خویش مَگر پا کَشیده‌ای

شاعر بزرگ و عاشق:

"حافظ"

[غزل 424]

[moji]

هوا را از من بگیر خنده ات را نه! 

نان را از من بگیر، اگر می‌خواهی

هوا را از من بگیر، اما

خنده‌ات را نه

 گل سرخ را از من بگیر

سوسنی را که می‌کاری

آبی را که به ناگاه

در شادی تو سرریز می‌کند

موجی ناگهانی از نقره را

که در تو می‌زاید

از پس نبردی سخت باز می‌گردم

با چشمانی خسته

که دنیا را دیده است

بی هیچ دگرگونی

اما خنده‌ات که رها می‌شود

و پروازکنان در آسمان مرا می‌جوید

تمامی درهای زندگی را

به رویم می‌گشاید

عشق من، خنده تو

در تاریکترین لحظه‌ها می‌شکند

و اگر دیدی، به ناگاه

خون من بر سنگفرش خیابان جاری است

بخند، زیرا خنده تو

برای دستان من 

شمشیری است آخته

خنده تو، در پاییز

در کناره دریا

موج کف‌آلوده‌اش را

باید برافروزد،

و در بهاران، عشق من

خنده ات را می‌خواهم

چون گلی که در انتظارش بودم 

بخند بر شب

بر روز، بر ماه

بخند بر پیچاپیچ خیابان‌های جزیره،

بر این پسر بچه کم رو

که دوستت دارد

اما آنگاه که چشم می‌گشایم و می‌بندم،

آنگاه که پاهایم می‌روند و باز می‌گردند

نان را، هوا را

روشنی را، بهار را

از من بگیر

اما خنده‌ات را هرگز!

تا چشم از دنیا نبندم

                                    (پابلو نرودا) 

 

ویرایش شده February 3 توسط moji

[VenT]

"عرب هر چه باشد مرا دشمن است!

                                   کج اندیش، بد خوی و اهریمن است!"

[[ حکیم ابولقاسم فردوسی ]]

[AsirAm]

مثل خون در رگ های من

احمد شاملو

[moji]

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

 

چون به خلوت می‌روند آن کارِ دیگر می‌کنند

 

مشکلی دارم، زِ دانشمندِ مجلس بازپرس

 

توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

 

گوییا باور نمی‌دارند روزِ داوری

 

کاین همه قَلب و دَغَل در کارِ داور می‌کنند

 

یا رب این نُودولَتان را با خَرِ خودْشان نشان

 

کاین همه ناز از غلامِ تُرک و اَسْتَر می‌کنند

 

ای گدای خانِقَه، بَرْجَه که در دِیرِ مُغان

 

می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند

 

حُسنِ بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کُشد

 

زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سَر بَر می‌کنند

 

بر درِ می‌خانهٔ عشق ای مَلَک، تسبیح گوی

 

کاَندر آنجا، طینَتِ آدم مُخَمَّر می‌کنند

 

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت

 

«قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر می‌کنند»

 

حافظ شیرازی. 

[FallenLucifer]

3 ساعت قبل، SladeWilson گفته است:

این دو بیت از کی هست لطف میکنید بگید تا یوقت اثارشو نخونم؟

اگه فکر میکنی با این حرفت خفن به نظر میای، که زِکی؛

 

 

--------------------------------------------------------------

 

به قبرستان آمدم تا بار دیگر ببینمش، صدایی لطیف و گوش نواز حس کردم آری خودش بود گفت چرا ناراحتی؟ همان دیالوگی که قبل از مهاجرتش به من گفته بود باورم نمیشد خودش بود پاهایم به سمتش حرکت کردند و چشمانم قبل از پاهایم به او رسیدند دستانم برای در آغوش گرفتنش بالا آمد خندید و مرا در آغوش گرفت آه این گرمی را تا به حال از وقتی که رفته بود هیچ جا نداشتم شوک عصبی به من دست داد و گردنم کمی چپ و راست شد، مانند آخوندکی که کرم از بدنش خارج میشود؛ لباس سفید گیس های سیه رنگ و اندام زیبایش بار دیگر بهشت را مقابل چشمانم دیدم و در چشمانش غرق شدم، مانند غواصی که اکسیژنش تمام شده و در حال پایین رفتن و پایین رفتن است.....

(خودم).

[Arsoo]

گرچه گاهی تندبادی شاخه‌ای را هم شکست

سرو می‌مانَد ولی توفان به پایان می‌رسد.‌..

 

✍🏻: فاضل نظری

[Mael]

(:فرض_کن آتش به فرمانِ پرِ پروانه باشد

پاسبان‌ها مِی فروش و پادگان میخانه باشد

 

فرض کن از آهِ ما آتش به ریشِ ظالم افتد

عصر او پایان بگیرد، قصرِ او ویرانه باشد

 

روزگاری آرمانی را تصور کن که در آن

عهدها محکم بماند، قول‌ها مردانه باشد

 

چشم‌هایت را ببند و تن به او بسپار، هر چند

آنکه می‌بوسد لبت‌ را با غمت بیگانه باشد

 

شربتِ مسموم خوردن، بهتر از لب تشنه مردن

نوش جان کن گر چه شاید زهر در پیمانه باشد

 

سال‌ها در گوشِ مردم قصه‌ی موعود خواندند

من که باور کردم اما، وای اگر افسانه باشد!!! 

 

حضرت آدم:)

[Mohadese]

چه تاپیک آموزنده و زیبایی

 

دیر آمدی ای یار که من کشته شدم

 

از جور و جفا، از غم و اندوخته شدم

 

بگذر ز جهان تا به جهان دگر آیی

 

کز دست جهان، خویشتن آموخته شدم

 

شاعر: مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی)

 

 

 

 

[Integer]

درود, ایده ی نابی بود @AmirMahdi جان

پس ما هم یه شرکت کنیم؟

 

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

از جدایی‌ها شکایت می‌کند

 

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند

در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند

 

سین‌هایم شده پر خون از داغ جدایی

تا کسی ز غم جدایی‌ها نالیده‌اند

 

هر کسی که دور شد از خاستگاهش

باز جوید روزگار وصلگاهش

 

من با هر جمعیتی گشتم یارِ خود

با بی‌گانگان نشستم، بارِ خود

 

کسی که دور شد از اصل خویش

باز گشت دوباره به اصل خویش

 

نی چون ناله‌اش سرگشته می‌کند

باز جوید روزگار وصلگاهش

 

شاعر: مولانا (مولوی)

[100]

یکی از بهترین شعرها 

دیر آمدی ای یار که من کشته شدم

از جور و جفا، از غم و اندوخته شدم

بگذر ز جهان تا به جهان دگر آیی

کز دست جهان، خویشتن آموخته شدم

شاعر: مولانا جلال‌الدین محمد بلخی 

[ArthurMorgan]

مکن بد که بینی به فرجام بد

ز بد گردد اندر جهان نام بد

نگر تا چه کاری، همان بدروی

سخن هر چه گویی همان بشنوی

تو تا زنده ای سوی نیکی گرای

مگر کام یابی به دیگر سرای

 

 ابوالقاسم فردوسی

ویرایش شده March 9 توسط Oxyzhen

[Expin]

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت

 

 

مست گفت :«ای دوست، این پیراهن است افسار نیست»

 

 

گفت :«مستی، زان سبب افتان و خیزان می‌روی»

 

 

گفت :«جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست»

 

 

گفت :«می‌باید تو را تا خانۀ قاضی بَرَم»

 

 

 گفت :«رو ، صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار نیست»

 

 

گفت :«نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم»

 

گفت :«والی از کجا در خانۀ خمار نیست؟»

 

گفت :«دیناری بده پنهان و خود را وارهان»

 

 

گفت :«کار شرع، کارِ درهم و دینار نیست» 

 

 

پروین اعتصامی

[ShrouD]

و چه آسان است این؛

که دَهی پرسشی از جنسِ وجود 

به عدم‌گونگیِ پاسخِ رودی 

که روان می‌گذرد با همه زیراییِ خود 

و من و ما 

به زیبایی او زل زده‌ایم 

چه روان می‌گذرد 

چه روان می‌گذرانَد 

چه روان می‌گذریم...

[AmirMahdi]

می ترسم از آن که بانگ آید روزی

کای بی خبران، راه نه آن است و نه این

 

«رباعیات خیام»

[iMohammadAmin]

آرامش است عاقبت اضطراب ها.

 

• صائب تبریزی.