گاهی باید از هیاهوی دنیا فاصله گرفت؛
کنار پنجره نشست و به آسمان خیره شد،
به ابرهایی که آرام میگذرند و به پرندگانی که بیدغدغه پرواز میکنند.
زندگی همیشه آنطور که میخواهیم پیش نمیرود؛
گاهی باران میبارد، گاهی جادهها طولانی میشوند و گاهی دلمان از خستگی میگیرد.
اما درست در همین لحظههاست که باید یادمان باشد:
بعد از هر شب، صبحی هست و پشت هر ابر، آسمانی روشن.
شاید زندگی یعنی همین؛
یاد بگیریم با تمام سختیها، هنوز امید داشته باشیم،
هنوز لبخند بزنیم و هنوز برای فردایی بهتر قدم برداریم.
چه زیباست اگر وقتی از کنار زندگی میگذریم،
ردی از مهربانی از خودمان به جا بگذاریم؛
چون شاید زیباترین چیزی که از انسان باقی میماند،
نه ثروت است و نه شهرت،
بلکه خاطرهی خوبیست که در دل دیگران ساخته است.