Phaethon

هَمزَمان که نِیزه یِه مَن کاغَذو میشکافه...

مولانا رَفته پیشِ ساقی تا باده رو بیاره!

میگَن تاریخ، به هَم ریخته قامَتُ میزانِش!

مُمکِنه اَز یه آهَنگَری باز، کاوه رو بیاره...

مُمکِنه موسی بیادُ عَصا به کارِش نَیاد...

ضَحاک، گُرُسنه شه و پیلتَن به کارِش نَیاد...

اربابِ ما دَستاش مِثلِ دَستایِ کارِگَراس!

اون کَسی که کِلید سازِ دَرهای باغِ طَلاس!

بی اَرزِشُ تو خالی اَست، اَلماسِ بامِ جَهان!

چَند بار اینو فَریاد زَد، فَریادِ لالِ کَلام!

خونَش توی زِمِستونِ تَرانه سازِ بَهار...

به کَنعان!

یوسُفِ گُم گَشته باز آیَد...