Phaethon

تنگه دلم

واسه دلخوشی با چیزای کوچیک
واسه یه خنده از ته دل
واسه ذوقی که داشتم
برا رسیدن به آرزوم که رفت ته گل
واسه روزایی که از سر خوشی
تا خرخره میکردیم مست شب عید
واسه اینکه صبح به صبح از هر دهنی
گوشام، خبرای بد نشنوه هعی
حتی واسه اونکه حرف زد و نموند سرش
منی که آدما ا خودشون نروندنش
اینجا پیرتره هرکس جوونتره
این بهار از پاییزم خزونتره
واسه فکری که با هیچ سندی آزاد نشد
دلی که با هرچی ساخته و آباد نشد
روزایی که هنو قهر نبود با ما رویا
هنو نکرده بود خفتم پارانویا
دلم واسه روزایی که دستمون بی نمک نبود
نمیدونستم آدما میرن از پهلوم
روزایی که پاهام انقدر بی رمق نبود
تیک تاک ثانیه ها بی هدف نبود
هنو تنگه، واسه روزایی که
نمیدونستیم زیر پاهامون زمین جنگه
روزایی که هنو نمیفهمیدم چرا
میگن هرچی سنگه، مال پای لنگه 🙂